Haşr Sûresi 7. Ayet Meali

Nadiroğullarından alınan ganîmet. Bu ganîmet, muhacirlere verilmiş, ensârdan yalnız üç kişiye pay ayrılmıştı.  

[Not: Bu ayet Hz. Peygambere hüküm koyma yetkisi verildiğini bildirmektedir.]  

(*) Veya zenginler arasında dolaşan, tasallut ve tahakküm aracı olmasın.  

Bazıları “Resul size neyi verdiyse onu alın, neyi de size yasak ettiyse ondan vazgeçin.” ifadesinin Hz. Peygamberin de hüküm koyabileceği ve şeriat yapabileceği konusunda yetkili kılındığı anlamına geldiğini iddia etmektedir. Oysa burada ganimetlerin taksiminden söz edilmektedir, Hz. Peygamberin şeriatinden değil. Yani “ganimetlerden resul size neyi veriyorsa onu alın neyi de almayın diyorsa onu da almayın” demektir.  

 6-7. âyetler, İslâm devletinin gelir kaynaklarından fey’i hükme bağlamaktadır. Fey, düşmandan silah kullanmadan elde edilen gelirlerdir. Bu gelirler kamu yararı gözetilmek şartıyla ve herhangi bir sınırlamaya tâbi olmaksızın asker, memur maaşları, savunma giderleri, bayındırlık işleri v.s. gibi devletin yapması gereken bütün hizmetlere sarfedilir.  

1- Savaşmadan elde edilen ganimetler, gelirler. (Burada kast edilen feyler, yurtlarından çıkarılmış olanların geride bıraktıkları mallardır.) 2- Çevirilerde, “Nebi'nin aile yakınları” olarak yer alan; “Yakınlık sahipleri” terkibinin, Nebinin “ailesi ile aile yakınları ile bir ilgisi yoktur. “Yakınlık sahipleri;” hicret etmek de dâhil, Allah yolunda mağdur olmuş, malını mülkünü kaybetmiş olanlar, şehit yakınları ve İslam davası için Nebi'nin yanında yer alan yoksullar demektir. 3- “İbnu's-sebili/yol oğlu deyimine, “yolda kalanlar” olarak anlam verilmesi doğru değildir. Zira sebil, üzerinde yürünen/gidilen “yol” demek değildir. Sebil, “iki şey, iki yol arasından birini seçmek anlamında “tercih edilen yol” demektir. Yani, Hakk veya Batıl yoldan “birinin tercih edilmesi” anlamına gelmektedir. Bu nedenle doğru anlam, “yolda kalanlar” değil, bütün zamanını “Allah yolunda” çalışmaya ayırmış ve bundan dolayı yardıma muhtaç olmuş olanlar anlamıdır. Diğer bir anlamı da yaptığı şey imkânı kalmadığından yarım kalmış kimselerdir. 4- Kimileri, ayetin bu cümlesini, ayetten bağımsız olarak ele alarak; bu ayeti, Nebi'ye, “Hüküm koyma hakkı verilmiştir.” iddialarına kanıt olarak ileri sürmektedirler. Oysaki bunun Nebi'nin hüküm koyma yetkisi ile hiçbir ilişkisi yoktur. Bu, tamamen “feyin” paylaşımı ile ilgili bir konudur.  

(2)“Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın sünnet-i seniyesinin menbaı (kaynağı) üçtür: Akvâli(sözleri), ef‘âli (fiilleri), ahvâlidir (hâlleridir). Bu üç kısım dahi, üç kısımdır: Ferâiz (farzlar), nevâfil (nâfileler), âdât-ı hasenesi (güzel âdetleri)dir. Farz ve vâcib kısmında ittibâa (uymaya) mecbûriyet var; terkinde, azab ve ikāb vardır. Herkes ona ittibâa mükelleftir (uymaya mecburdur). Nevâfil kısmında, emr-i istihbâbî (yapılması güzel olan bir vazîfe) ile yine ehl-i îman mükelleftir. Fakat, terkinde azab ve ikab yoktur. Fiilinde, yani yapılmasında ve ittibâında azîm sevablar var ve tağyir ve tebdîli (değiştirilmesi) bid‘a ve dalâlettir ve büyük hatâdır. Âdât-ı seniyesi ve harekât-ı müstahsenesi (güzel âdet ve hareketleri) ise hikmeten, maslahaten (fayda cihetiyle), hayât-ı şahsiye ve nev‘iye ve ictimâiye (şahsî, nev‘î ve cem‘iyet hayâtı) i‘tibâriyle onu taklîd ve ona ittibâ‘ etmek, gāyet müstahsendir (güzeldir). Çünki herbir hareket-i âdiyesinde (sıradan hareketinde), çok menfaat-i hayâtiye bulunduğu gibi, mutâbaat etmekle (uymakla) o âdâb ve âdetler, ibâdet hükmüne geçer.” (Lem‘alar, 11. Lem‘a, 60)  

(*) Bu ayetler, İslâm devletinin gelir kaynaklarından fey’i hükme bağlamaktadır. Fey, karşı taraftan savaş yapılmadan sulh yoluyla elde edilen gelirlerdir. Bu gelirin dağıtılması şöyle yapılır... a) Allah içindir. Yani ammenin, kamu hizmetinin vb. yerler içindir. b) Allah Resulü içindir. Yani Allah Resulü devlet başkanı sıfatıyla uygun gördüğü yerlere harcama yetkisine sahip olur. c) Elçinin fakir ve yoksul akrabaları içindir. Çünkü diğer Müslümanlara zekâtten pay verildiği hâlde, Allah Resulü ve yoksul akrabalarına zekât geçmediği için fey’den bir şey gelseydi onlara da bundan verilirdi. d) Toplumun yetimleri/ kimsesizleri içindir. e) Toplumun işsiz, yoksul, fakir ve muhtaçları içindir. f) Memleketinden uzak kalmış yolcu, yabancı ve garibanlar içindir. Nitekim bir sonraki âyette de bu tür gelirlerin Allah ve Resûlüne yani “Beytülmal”e/buçeye ait olduğu ifade edilerek bu hüküm açıkça ortaya konmaktadır. Yani feyler,7. ayette belirtildiği gibi kamuya mal edilmek üzere belirtilen kişilere dağıtılır. Ayrıca Hz. Ömer, 7. âyetin “İçinizden sadece zenginler arasında dönüp dolaşan bir servet olmasın diye böyledir…” şeklinde çevrilen kısmını, toplum olarak elde edilen ve üretilen maddî değerlerin belirli kişilerin ellerinde tedavül edip kalmaması, sosyal adaletin sağlanması ve refahın geniş kitlelere yayılması gereğini vurgulayan bir ifade olarak anladığı için, pek çok sahâbî tarafından savunulan – ve şeklî bir bakışla haklı gibi görünen– Irak arazisinin taksim edilmesi yönündeki görüşe katılmamış, özellikle âyetin bu kısmını delil göstererek ve taksim halinde ortaya çıkabilecek sorunlara dikkat çekerek onları bu arazilerin kamu gelirlerini arttıran bir kaynak haline getirilmesi hususunda ikna etmiştir. Bu tartışmalar sırasında Hz. Ömer’in, sosyal politikayla ilgili temel düşünceye atıf yapan ifadeler kullandığı da görülmektedir. Kaynak: Tefsir (Kur’an Yolu) Ayrıca ayetten kesin anlaşılıyor ki ‘’Elçi size ne vermişse onu alın ve size vermediği şeylerden de vazgeçin’’ şeklindeki ifadenin Hz. peygamberin hadis ve sünnetiyle bir alakası yoktur. Çünkü burada net bir şekilde bunun (fey’in) nasıl ve kimlere dağıtılacağını belirleyen bizzat yüce Allah’tır, Hz. peygamber değil, o sadece Allah’ın emrine uygun dağıtımını yapıyor. İşte burada yüce Allah’ Müslümanlara bu dağıtım şekline razı olup itiraz etmemelerini istiyor. Zaten elçinin verdiği şey, ayetin öngördüğü hükme uygundur. Elçi de bizim gibi bir beşer ve kul olduğundan, onun dine bir hüküm ve kural koyması söz konusu olamaz. Çünkü hüküm koyucu sadece Allah’tır, bu yetki hiçbir elçiye verilmemiştir. Bu nedenle, bu ayeti sünnetle veya hadislerle ilişkilendirmek veya (haşa) elçi de Allah gibi dine hüküm koyabilir şeklinde bir iddiayı ileri sürmek Kur’an’ın genel hükmüne aykırı olup Allah’a şirk koşmaktan başka bir şey değildir. Yani kimileri, ayetin cümlesini, ayetten bağımsız olarak ele alarak; bu ayeti, Allah Resulüne “hüküm koyma hakkı verilmiştir. İddialarına kanıt olarak ileri sürerler. Oysaki bunun elçiye hüküm verme yetkisi ile uzaktan yakından hiçbir ilgisi yoktur. Bu, tamamen fey’in/ gelirin, yüce Allah’ın hükmüne uygun paylaşımı ile ilgili bir konudur. Görüldüğü gibi bu ayet yüce Allah tarafından tüm yönleriyle detaylandırılmış özel bir durum içindir. Ama bunu genelleştirenler, ayetin tümünü birlikte değerlendirmiyorlar. Yani ayetin ilk ve son cümlelerini birbirinden koparıyorlar. Ve böylece bunlar Allah adına yanlış bir hüküm uydurmuş oluyorlar. Çünkü bunu bize anlatmaya çalışanlar, sadece ayetin son cümlesini okuyorlar, ilk cümlelerini okumuyorlar. İşte böylece ayetin tamamına vakıf olmayanları hemen kendilerine inandırabiliyorlar. Öyleyse bunu anlatanlara, ayetin tümünü okumalarını tavsiye etmeliyiz. Ayrıca bu ayetin mesajı genel olduğunu söylesek bile, yine Hz. peygamberin ‘’Allah’ın hükmüne/Kur’an’a/uygun yaptığı işler hakkındadır. Yani hadislerle veya Resulün Kur’an’dan bağımsız içtihatlarıyla bir alakası yoktur. Çünkü (واطيعوا الله والرسول)’’ Veatî’û(A)llâhe ve-rrasûle’’ yani ‘’Allah’a ve elçiye itaat edin’’şeklindeki mesajla Resule itaatın hem Kur’an’dan bağımsız olamayacağı hususuyla hem de risalet /tebliğ/ görevini ifa etmesiyle alakalı olduğunu görüyoruz. Bu yüzden Kur’an’ın hiçbir yerinde (وأطيعوالنبي - وأطيعوا محمدا)‘’ve etî’ûn-nebiyye veya etî’û muhammeden’’ şeklinde bir mesaj verilmiyor. Öyleyse (وأطيعوا الرسول) ayetinin mesajı, ’’Resul, elçilik/tebliğ/ görevini yapınca, Allah’ın emrine uygun hüküm verince ona itaat edin’’şeklinde olur. Örneğin: Şayet (haşa) Allah Resulü, bir Müslümana ‘’Git, şu insanın malını çal veya hırsızlık yap’’ dese burada Resûle itaat etmek farz mı olur, yoksa haram mı olur? Elbette haram olur. Çünkü Resûle itaat şartı, Allah’ın emir ve hükümlerine uygun olmasına bağlıdır. Allah’tan başka hiçbir kimseye kayıtsız şartsız mutlak itaat yoktur. İşte bu konuda Allah Resûlü de şöyle buyurur: (لا طاعة لمخلوق في معصية الخالق) ‘’Yaratıcıya isyan konusunda, hiçbir yaratığa itaat yoktur!’’ Bu, genel bir ilkedir, peygamberler dâhil hiçbir kimse bundan müstesna değildir. Ama Resûl, hiçbir zaman yüce Allah’ın hükmüne aykırı bir hüküm veremez. Özetle, Resûlün görevi apaçık bir tebliğdir sadece. Resûlün dinde hüküm koyma yetkisi yoktur. Resûle itaat onun aracılık ettiği, tebliğ ettiği şeye tam olarak uymaktır. Bu da Kur’an’a uymaktır. Bu kadar basit. Resulün tebliğ ettiği şey sadece almış olduğu vahiydir. Hz. Peygambere vahyedilen Kur’an o hayatta iken cem edilmiş/bir kitap hâline getirilmiş, tebliğ edilmiş, insanlara okunmuş ve bitmiştir. Resûl görevini başarıyla tamamlamıştır. Bize de vahiy kaynağı olarak sadece Kuran’ı bırakmıştır. التي يحصل عليها المسلمون بدون حرب، وهذه الأموال كانت توضع تحت تصرّف الرّسول (ص) بإعتباره رئيساً للدولة الإسلامية، وهي أموال كثيرة في الغالب (تفسير الأمثل في كتاب الله المنزل ) (الفيء مال حصل من الكفار بلا قتال وإيجاف خيل وركاب كجزية وعشر تجارة، وما صولحوا عليه من غير نحو قتال (روح المعاني) ثم قال: {وَمَا ءَاتَـٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَـٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُواْ } يعني ما أعطاكم الرسول من الفيء فخذوه فهو لكم حلال وما نهاكم عن أخذه فانتهوا (مفاتيح الغيب ، التفسير الكبير - انوار التنزيل واسرار التأويل - تفسير الجلالين - روح المعاني - الكشاف) يجوز أن يقال: إن الظاهر من هذه الآية أن يكون المراد منها غير قرابة رسول الله صلى الله عليه وسلم: "إن ما غنمتم من شيء فإن لله خمسه وللرسول ولذي القربى"، فقرابة رسول الله صلى الله عليه وسلم إنما تدخل في هذه الآية بالتأويل، وذلك أن المفهوم من ذكر القرابة إنما هو قرابة المخاطبين في الآية، ومعلوم أن الخطاب بالقسم إنما هو للمغتنمين (تأويلات أهل السنة - الماتريدي)  

5 Savaşarak veya savaşmadan kazanılan mallardan/ganimetlerden Allah’a ve elçisine ayrılan pay, kamu yararına ayrılan maldır. Oraya harcanır.  

(Bu ayette birinci hissenin Allah ve resulüne ait olduğu vurgulanmıştır. Hz. Peygamber’in (s.a.a) bu konuda nasıl davrandığını Malik bin Evs bin el-Hadsan, bizzat Ömer’den şöyle rivayet etmiştir: “Hz. Peygamber (s.a.a) feyden kendisi ve ailesi için nafaka alıyor, geri kalanını da silah ve binek hayvanları için harcıyordu.” (Buhari, Müslim, Müsned-i Ahmed, Neseî, Tirmizi) Ama ne yazık ki Hz. Peygamber’in (s.a.a) vefatından sonra, ayete muhalefet edilircesine tüm fey beytülmale intikal ettirilmiştir.İkinci hisse akrabalar içindir. Yani Hz. Peygamber’in (s.a.a) akrabalarına (Beni Haşim ve Beni Muttalib’e) aittir. Ancak Hz. Peygamber’den (s.a.a) sonra ne yazık ki bu da müstakil bir hisse olarak bırakılmadı. Diğer fakirler, yetimler ve yolcular, Beni Haşim ve Beni Muttalib’in muhtaçları ile eşit tutuldu. Oysa Beni Haşim ve Beni Mattalib’ten muhtaç olanların hakkı, diğer muhtaç Müslümanlarınkinden daha önemlidir; zira onların zekâttan payları yoktur.İbn-i Abbas’tan rivayet olunduğuna göre, ilk üç halife dönemlerinde bu iki hisse yürürlükten kaldırılmıştır. Sadece diğer üç hisse sahipleri, yani fakirler, yetimler ve yolda kalmışlar feyden pay almaya hak sahibi görülmüşlerdir. Yani diğer muhtaçlara verilirken, ayette belirtilmiş olmasına rağmen Peygamber’in akrabalarından muhtaç olanlar ilahi haklarından mahrum bırakılmıştır. Ata bin Sahib’in rivayet ettiğine göre Halife Ömer bin Abdülaziz, kendi halifeliği zamanında Hz. Peygamber’in (s.a.a) ve akrabalarının hissesini, Beni Haşim’e geri vermiştir. Şimdi Kur’an’daki bu apaçık ayete rağmen bazı kimselerin neden ve hangi esaslar üzere peygamberin akrabalarını bu ilahi haktan mahrum kıldığını en azından sorgulamak gerekmez mi?)  

İslam’ın servete bakışını özetleyen bu cümlede Yüce Allah fakirlerin gözetilmesini, onları kendi hallerine terk etmemek gerektiğini, işleyen ekonominin bir parçası haline gelmelerini sağlamayı, hayatın sadece zenginlerin hakkı değil, aynı zamanda fakirlerin de hakkı olduğu gerçeğini haykırmamız gerektiğini Hz. Muhammed zamanındaki bir örnekle öncelikle bizim dikkatlerimize, ardından bütün insanlığın bilgisine sunmaktadır. Zaten zengin olanların zenginliğine yeniden katkı vermek yerine, fakir olanların ellerinden tutulması, üstelik bunu Yüce Allah’ın bir emri halinde dini bir zorunluluk olarak uygulamak gerektiği öğretilerek, bizzat devlet tarafından gözetilerek fakirlere büyük bir moral kazandırılması da sağlanmış olacaktır Bu cümle bağlam gereği [fey’] denen ve savaşsız elde edilen “ganimet”lerle ilgili olarak Hz. Muhammed’in verdiklerinin alınması, engellediklerinden de kaçınılması gerektiği mesajını içermektedir. [Rasûl] yani Yüce Allah’ın kendisine gönderdiği mesajları ileten kişi olarak Hz. Peygamber’in vahiy adına söylediklerini kabul etmek iman gereğidir. Bu çerçevede Hz. Muhammed’in sözleri de uygulaması da Kur’an’a aykırılık teşkil etmez. Kur’an’a herhangi bir zıtlığın bulunduğu söz ve eylemlerin Hz. Peygamber’e ait olamayacağı aşikârdır.  

1 Fey’in, “Allah’a ve Rasûlüne” ait olması, bu servetin “bütün icraatını Allah ve Rasûlü adına yapan” İslâm Devletine ait olmasından bir kinâye olabilir. Zâten âyetin devamında, bu malların taksiminde tek yetkili Peygamber (s.a.v) kılındığına göre, daha sonra bu yetki dört halîfenin de uyguladığı gibi, tamamen Müslümanların halîfelerine aittir.2 Bu âyetten, Efendimizin, din adına getirdiği ve emrettiği şeylere mutlaka itaat etmenin, yasakladığı şeylerden de kaçınmanın farz olduğu, açıkça anlaşılmaktadır. Bazılarının bu emirden kaçmak için hadis rivayetlerindeki bazı sıkıntıları bahane ederek kendilerine bir çıkış yolu bulmaya çalışmaları bu ayete ters düşer. Bu adamların pek çoğu işlerine gelen yerlerde en zayıf rivayetlere, israiliyyatlara, Yahudi ve Hıritiyanların uydurma kitaplarına sarılmaları ve adı-sanı bilinmeyen kişileri kaynak olarak göstermekten medet ummaları özellikle dikkat etmeyi ve bu adamlardan sakınmayı gerektirmektedir. Ayrıca Nisâ: 59’a göre Müslümanların, devlet başkanlarına ita-at etmeleri de farzdır. Sahabenin uygulaması bu şekildedir. Bk. (Âlu İmrân: 32,132, Nisâ: 59, Mâide: 92, Enfâl: 1, 20, 46, Nur: 54, 56 Muhammed: 33, Mücadele: 13, Teğabün: 12)  

8 Yani, münferit Müslüman savaşçılara ait değil. Kur’an’da çok sık rastlandığı gibi, buradaki “Allah ve Elçisi” ifadesi, İslam dâvâsından ve onun adına Kur’an ilkelerine ve Hz. Peygamber’in öğretilerine göre toplumu yöneten İslam hükümetinden kinâye olarak kullanılmaktadır.9 Karş. 8:41, fiilî bir savaşta elde edilen ve yalnız beşte biri yukarıdaki beş kategori için ayrılması gereken ganimet ile ilgili ayet (bkz. 8:41, not 41). Bu tür ganimetlerden farklı olarak fey’ şeklinde elde edilen menfaatlerin tamamı yukarıdaki beş grup için kullanılmalıdır. İbnu’s-sebîl terimi (“yolcu”) konusunda bkz. sure 2, not 145.10 Ve onun adına, sonraki zamanlarda, İslam devletinin başkanı, ki -kritik durumlarda- “Allah ve Elçisi”nin payının toplumun ortak refahı için nasıl kullanılması gerektiğine karar verecektir.  

[5012] Bu gelirlerden ne anlaşılacağı, 6 ve 7. âyetlerin aynı durumu mu yoksa iki ayrı durumu mu düzenlediğine bağlı olarak tartışılmıştır. İkinci durumda, “Malum beldeler” ile Nadîrlilerin ardından yine kansız biçimde fethedilen yerleşim merkezleri, onlardan “alınan” ile de, öncekinin aksine vatandaşlık vergisi olan “cizye” ve toprak vergisi olan “haraç” gibi menkul gelir kalemleri kastedilmiş olmalıdır. Bu durumda âyetin ille de bir-iki yıl sonra nâzil olması gerekmez. İlâhî bir ihbar olması da muhtemeldir. Bu tartışmaya Enfâl 41 de dahil edilince ihtilaf daha da çeşitlenmiş, var sayılan çelişki nesh teorisiyle çözülmeye çalışılmıştır (İbn Âşûr). [5013] Lafzen: “yol oğlu” (Açıklaması için bkz: 30:38, not 45). [5014] Ganimetin beşte biri Bedr’in ardından inen Enfâl 41’de sayılan kalemlere, geri kalanı mücahidlere taksim edilir. Fakat bedelsiz savaş gelirlerini ifade eden fey’de iki ayrı kalem vardır: Birinci kalem 6. âyetteki gibi gayr-ı menkullerdir. Bunların tamamı Allah Rasûlü’nün tasarrufundadır. İkinci kalem 7. âyette ifade edilen menkullerdir. Bunların tümü 7. âyette sayılan sınıflara taksim edilir. Ganimet ve fey’ hukuku savaş ahlâkının bir parçasıdır. Savaşçıyı mal için can avcılığına teşvik eden keyfî paylaşım esasına dayalı cahiliyye taksiminin yerine ikame edilmiş, çapula son verilmiştir. Çapulda savaşçı elde ettiği malı zimmetine geçirirdi. Vahiy çapulu “kamu malı yeme” (ğulul) saymış ve çapul yapmaya kalkan savaşçıyı ganimetten de mahrum etmiştir (Bkz: 3:161). [5015] Ganimet ve fey’ dağılımında esas alınacak ölçü, dünya durdukça duracak bu ahlâkî gerekçe olmalıdır. Allah Rasûlü Hayber’in fethinden sonra bu arazilerin bir kısmının sahipleri tarafından yarıcı usulüyle işlenmesine izin verdi. Mekke savaşla fetholunduğu halde arazileri ganimet olarak mücahitlere dağıtılmadı. Hz. Ömer, âyeti lafzına değil gerekçesine bakarak tatbik ettiği için, Irak’taki verimli arazileri savaşçılara paylaştırmak yerine, eski sahiplerine zimmetlemişti. Böylece hem toprağın işlenmesini sağlayıp gelirinden pay aldı hem de toprak ağaları oluşmasını önledi.  

Âyette áîéÆ (fey') ta'bîri geçer. Fey', savaşmadan ele geçen düşman malıdır. Savaş sonucu ele geçen düşman malına da ganîmet denilir. Âyetin açık anlamına göre bu tür mallar, altıya bölünür. Allah'ın hakkı Ka'be'ye ve diğer mescidlerin onarımına harcanır. Bir kısım bilginlere göre de Allah'a pay ayrılması, saygı içindir. Bütün ganîmetler beşe ayrılır: Resûl'e, onun akrabâsına, yetîmlere, yoksullara ve yolculara birer hisse verilir. Resûl'e ayrılan, onun ve âilesinin geçimliğidir. Kendisinden sonra bu hisse imâma (devlet başkanına), orduya ve devletin ihtiyaçlarına sarf edilir. Yâni bu kısım, devlet başkanının bir çeşit örtülü ödeneğidir. "Tâ ki o mallar, içinizden yalnız zenginler arasında dolaşan bir şey olmasın" ifâdesiyle Kur'ân, servetin belli elerde toplanmasını değil, topluma yalımasını istemekte, böylece sosyal adâletin temelini atmaktadır.  

[3] Medîne civârında sâkin olub Rasûlullah tarafından mağlûb idilen "Kureyza", "Benî Nadîr", "Fedek", "Hayber" ve " 'Arine" gibi kabâil ve kurâdır.  

(2) Misafir olan, evinden uzakta bulunan, yolculuk yapan, yurdundan uzakta yaşamak zorunda olan.  

5379 The Jews had originally come from outside Arabia , and seized on the land near Madinah. They refused to adapt themselves to the people of Arabia , and were in fact a morn in the side of the genuine Arabs of Madinah. Their dispossession is therefore a restoration of the land to its original people. But the word Fa' is here understood in a technical sense, as meaning property abandoned by the enemy or taken from him without a formal war. In that sense it is distinguished from Anfal, or spoils, taken after actual fighting, about which see 8:1, 41. 5380 The people of the townships: the townships were the Jewish setlements round Madinah, of Banu al Nadir and possibly of other tribes. Cf. the "townships" mentioned in 59:14 below. The reference cannot be to Wadi al Qura ( Valley of Towns ), now Mada'in Salih, which was subjugated after Khaybar and Fadak in A.H. 7, unless this verse is later than the rest of the Surah. 5381 Belongs to Allah: i.e., to Allah's Cause; and the beneficiaries are further detailed. No shares are fixed; they depend upon circumstances, and are left to the judgement of the Leader. Compare a similar list of those entitled to Charity, in 2:177, but the two lists refer to different circumstances and have different beneficiaries in addition to the portion common to both. 5381-A Alternatively these words may be translated: "So take what the Messenger gives you, and refrain from what he prohibits you". [Eds.].