En'âm Sûresi 88. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 21/17; 39/4, 65; 43/81.  

Bkz. 39/65  

Arapçadaki ifade her iki anlamı da içeriyor. Bak 57:22-23.  

Âyet-i kerîme, Allah Teâlâ’ya ortak koşmanın ne kadar korkunç bir şey olduğunu, yüce mertebelerine rağmen, peygamberler dahi *(farz-ı muhâl) böyle bir hâle düşecek olsalar onların da amellerinin boşa gideceğini, hiçbir zaman kurtuluş yolu bulamayacaklarını bildirmektedir. Yoksa hâşâ, peygamberlerden böyle bir şeyin meydana gelmesi mümkün değildir. * “Farz-ı muhâl”; Gerçekleşmesi asla mümkün olmayan bir konu hakkındaki varsayım, “kesinlikle olamaz ve olmayacak fakat sayalım ki oldu” manasında. * Peygamberler, ismet (günahsızlık) sıfatına sahiptirler. Hayatlarının hiçbir döneminde (çocukluk, gençlik, peygamberlik öncesi veya peygamberlik vazifesini yaparken) küçük-büyük, gizli-açık hiçbir günaha meyletmezler, her daim ilâhî koruma altındadırlar.  

1- Gerçeğe yönelmek, gerçeği kavramak, gerçeğe ve doğruya ulaşmak. Doğru yolu bulmak, gerçeği seçmek. Doğru yolu göstermek. Örneğin: 22.4; 76.3; 37.118: “Kendilerini doğru yola çıkardık.” 2.16, 3.20: Eğer İslam'a girerlerse hidâyete ermiş olurlar.  

(*) Bütün bu sayılanların doğru yoldan giderek/doğru yolu tercih ederek hidayete kavuşturulmuş seçkin insanlar olduğu ifade edildikten sonra “İşte bu, Allah’ın hidayetidir; O, bununla kullarından dileyen (iman edip hidayeti tercih eden) kimseleri doğru yola ulaştırır. Eğer onlar (Kureyş müşrikleri gibi) Allah’a ortak koşsalardı, yapageldikleri din namına yaptıkları şeyler elbette boşa giderdi” buyurularak, Câhiliye toplumunun, ataları İbrâhim’in de içinde bulunduğu bu üstün insanların gittikleri doğru yoldan saptıklarına zımnen işaret edilmektedir.  

26 Krş. Zümer, 39/65  

Buradaki içerik Zümer 39:23’ten farklı olduğu için Allah’ın iradesi ön plandadır.,Bu ayet Enbiyâ 21:29 ve Zümer 39:65. ayetlerle birlikte okunmalıdır.