En'âm Sûresi 153. Ayet Meali

bk. Kur’ân-ı Kerim, 2/257.  

 151. âyetten itibaren buraya kadar olan emirlere «On emir» veya «on vasiyet» denilir ki, bunlar bütün peygamberlerin şerîatlarında mevcuttur.  

1- Korunma; Allah'ın buyruklarına içtenlikle uyarak; o buyruklarla, kötü ve zararlı şeylere karşı kendisini korumaya, güvenceye alan.  

(1)“Âdem (as) zamânından beri, beşeriyette iki cereyân-ı azîm (iki büyük hareket) birbiriyle çarpışarak gelmiş. Biri, istikāmet yolunu (doğru yolu) ta‘kīb ile ni‘met ve saâdet-i dâreyne (dünya ve âhiret saâdetine) mazhar olan ehl-i nübüvvet ve salâhat ve îmandır (peygamberler, sâlihler ve mü’minlerdir). Bunlar kâinâttaki, kâinâtın hakīkī güzelliğine ve intizam ve kemâline (mükemmelliğine)mutâbık (uygun) olarak istikāmette hareket ettiklerinden, hem kâinât sâhibinin lütuflarına, hem iki cihânın saâdetine mazhar olup, beşeri melekler derecelerine, belki fevkine (daha yukarısına) terakkī ettirmeğe(yükseltmeye) vesîle olarak, dünyada îman hakīkatleriyle ma‘nevî bir Cennet, âhirette bir saâdet kazanmışlar ve kazandırmışlar.İkinci cereyan, istikāmeti bırakıp ifrât ve tefrît ile (aşırı gitmek veya geri durarak) aklı bir vesîle-i azâba ve elemler toplayıcı bir âlete çevirdiklerinden, insâniyeti en bedbaht bir hayvâniyetten aşağı düşürüp, dünyada zulümlerine mukābil gazab-ı İlâhîyi ve musîbet tokatlarını yemekle berâber, dalâletleri cihetinde, akıl alâkadarlığıyla kâinâtı bir hüzüngâh ve mâtemhâne-i umûmiye (umûmî bir hüzün ve mâtem yeri) ve zevâlde yuvarlanan (ayrılıp giden) zîhayatlar (canlılar) için bir mezbaha ve bir selhhâne (kesim yeri) ve gāyet çirkin ve karışık görür, rûhu ve vicdânı dünyada bir ma‘nevî Cehennemde olur, âhirette dâimî bir azab çekmeğe kendini müstehak eder.” (Şuâ‘lar, 15. Şuâ‘, 579)(2)İbn-i Abbâs (ra)’dan gelen bir rivâyete göre: “Bu 151-152-153. âyetler, muhkem âyetler olup, önceki bütün şeriatlarda da vardı. Bir kimse bunlarla amel ederse Cennete girer. Eğer amel etmezse Cehennemlik olur.” (Râzî, c. 7/14, 4)  

[6] Burada da biri mezkûrdur.  

En‘âm suresinin 151-153. ayetleri inanç ve sosyal hayatta dinin temelini oluşturan on temel kuralı içermektedir.  

1 Bu ve bundan önceki iki âyette emredilenler, Allah’ın bütün Peygamberlere gönderilen ve asla hükmü kaldırılmayan evrensel emirleridir. İbnu Abbas: “Bu âyetler bugüne kadar Allah tarafından gönderilen kitapların hiç birinde nesh edilmemiştir. Bunlar Âdem Oğullarının hepsine haramdır. Ve bunlarla amel eden Cennete girer, etmeyen de Cehenneme girer.” demiştir. Tevrât olduğu söylenen kitaptaki; ilaveleriyle ve Yahûdîliğe uyarlanmış haliyle “on emrin” aslı bunlardır. Yani bu âyetler Allah’ın Musa (a.s)’a verdiği levhalarda ilk yazdığı on ayeti ihtiva eder. Onlar da: Tevhidi bozmamak, Allah’a şirk koşmamak, yalan yere yemin etmemek, ana-babaya itaat etmek, adam öldürmemek, zinâ etmemek, hırsızlık yapmamak, başkasına iftira etmemek, başkasının elindekine göz dikmemek, cumartesi yasağına uymaktır. İşte bu ana ilkeler (cumartesi yasağı hariç) Hz. Âdem’den, Hz. Muhammed (a.s)’a kadar Allah arafından gönderilen tüm hak dinlerin değişmez ilkeleridir.  

154 Lafzen, “dağılıp parçalanmanıza yol açmasın”.  

[1146] Sûrenin 151-153. âyetlerinin Medenî olduğuna ve Mekkî olan sûreye sonradan yerleştirildiğine ilişkin rivayetin çürütülmesine dair bir iç bağlam kritiği için, bu sûrenin giriş kısmına bakınız.  

Hz. Peygamber (a.s.m) şöyle buyurmuştur: “Allah Teâlâ bir sırat-ı müstakim koydu. Bu yolun iki tarafında iki duvar vardır ki, duvarlarda birtakım açık kapılar bulunur. Kapılar üzerinde sarkıtılmış perdeler vardır. Yolun başında şöyle diyen bir dâvetçi bulunur: “Ey insanlar! Haydi, hepiniz gelin şu doğru yola girin, dağılmayın.” Bir de yolun üstünde çağıran bir dâvetçi vardır. İnsan, o duvarlardaki kapılardan birini açmak isterse hemen der ki: “Eyvah! Ne yapıyorsun, sakın orayı açma; zira açarsan içine girersin.” İşte doğru yol İslâm’dır. İki duvar ise Allah’ın sınırlarıdır: açık kapılar: Allah’ın haramlarıdır. Yolun başındaki münâdi: Allah’ın kitabıdır. Yolun üstündeki münâdi ise: her Müslümanın kalbindeki vaizullah (ilahî vaiz)dir.”  

[*] İltifat sanatı  

979 Note again the refrain with variations, in 6:151, 152 and 153. In verse 151, we have the moral law, which it is for our own good to follow: "Thus doth He command you, that ye may learn wisdom:" In verse 152, we have to deal justly and rightly with others; we are apt to think too much of ourselves and forget others: "Thus doth He command you, that ye may remember:" In verse 153 our attention is called to the Straight Way, the Way of Allah, the only Way that leads to righteousness: "Thus doth He command you, that ye may be righteous."