Bakara Sûresi 137. Ayet Meali

(2)“Îman, yalnız icmâlî ve taklîdî bir tasdîka münhasır (taklîde dayalı bir tasdikle sınırlı) değildir. Bir çekirdekten tut, tâ büyük bir hurma ağacına kadar ve eldeki âyinede görünen misâlî güneşten tut, tâ deniz yüzündeki aksine kadar, tâ güneşe kadar mertebeleri ve inkişafları (açılmaları) olduğu gibi, îmânın o derece kesretli (pek çok) hakīkatleri var ki, binbir esmâ-i İlâhiyenin (Allah’ın isimlerinin) ve sâir erkân-ı îmâniyenin(îman esaslarının) kâinât hakīkatleriyle alâkadar çok hakīkatleri var ki: ‘Bütün ilimlerin ve ma‘rifetlerin ve kemâlât-ı insâniyenin (insana âid fazîletlerin) en büyüğü îmandır ve îmân-ı tahkīkīden (delillere dayalı kuvvetli îmandan) gelen tafsilli (teferruâtlı) ve bürhanlı (delilli) ma‘rifet-i kudsiyedir (Allah’ı tanımaktır)’ diye ehl-i hakīkat (hakīkat âlimleri) ittifâk etmişler.” (Sikke-i Tasdîk-ı Gaybî, 213)  

[4] Yahut düşman olmuş, kavga etmiş, şekavette kalmış demektir.[5] Sen onların düşmanlığından, muhalefetinden, ayrı düşmelerinden endişe etme.  

Yüce Allah Bakara 2:104. ayetinden itibaren ele aldığı konular bağlamında Medine ve civarındaki kitap ehlinin kendi yanlış inanışları ve müslümanlara karşı olumsuz tutumlarını ele aldıktan sonra, kurtuluşun onların dediği ve inandığı gibi değil de müslümanlarınki gibi olması gerektiğini işte bu ayette hükme bağlamaktadır. Onların inançlarında dönüştürdükleri türden milli veya ırkî bir kabulün değil, evrensel anlamda bütün peygamberlerin tebliğ ettiği ilahi öğretilere inanmanın gerekliliği ortaya konulmakta, son peygamber Hz. Muhammed’in tebliğ ettiği esasları benimsemenin kurtuluş için vazgeçilmez olduğu özellikle ifade edilmektedir Benzer mesaj: Hicr 15:95.  

1 Bu âyetten; Yahûdî ve Hıristiyanların ancak Allah’a, Hz. Muhammed (a.s)’a ve Kur’an’a inanarak doğru yolu bulacakları çok açık bir şekilde ifâde edilmiştir. Buradan da dinler arası diyaloğun, ancak hepsinin Müslüman olmasıyla gerçekleşebileceği hükmü çıkmaktadır.  

[269] Kitap Ehli’nin kendi değerlerine dahi aslına sadık bir biçimde inanmadıklarını îmâ eder. Onların problemi sadece eksik inanmak değil, aynı zamanda inanç esaslarını da tahrif etmekti. Bu ikinci problem sürdüğü sürece birincisinin çözümü hiçbir şeyi değiştirmeyecektir. Yani onlar da hiçbir ayrım gözetmeden tüm değerlere inandıklarını beyan etseler dahi, bu kez şu soru gündeme gelecektir: Gerçekten Kitab’a mı uydular, kitabına mı uydurdular? [270] Zımnen: İmanınız hakkında sizin ne dediğiniz değil, Allah’ın ne dediği önemlidir.  

(Onlar, Cenab-ı Hakk’ın vaktiyle atalarını diğer milletlere üstün kılmasıyla böbürlenirler de, zenci kölelerin İslam’a rağbet etmelerini, sizin için bir hakaret unsuru sayarlar... Irk ayrımı yaparak size üstünlük sağlamaya çalışırlar ve atalarının bu nimete nankörlük ederek Rablerinin gazabına uğradıkları gerçeğini örteceklerini sanırlar. Oysa Allah Teala’nın indinde ırk değil, mümin ile kafir ayırımı vardır, ancak! Onun için ey iman edenler onlara:)  

136 We are thus in the true line of those who follow the one and indivisible Message of the One Allah, wherever delivered. If others narrow it or corrupt it, it is they who have left the faith and created a division or schism. But Allah sees and knows all. And He will protect His own, and His support will be infinitely more precious than the support which men can give.