A'râf Sûresi 31. Ayet Meali

31.Müslim`in, Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan rivayet ettiğine göre cahiliye döneminde kadınlar Ka`be`yi çıplak olarak tavaf ediyor ve bu esnada sadece cinsel organlarını bir kumaş parçasıyla örtüyorlardı. Bu ayeti kerime de bununla ilgili olarak indirildi.Abdullah bin Abbas (r.a.)`tan nakledilen bir başka rivayete göre de cahiliye döneminde gündüz erkekler gece de kadınlar Ka`be`yi çıplak olarak tavaf ediyorlardı. Bu ayeti kerime de bununla ilgili olarak indirildi.Bu iki rivayet birbirine ters değildir. Aksine bir bütünlük arzetmektedir.Mücahid`in rivayet ettiğine göre Yemen`den bazı kimseler Ka`be`yi tavaf için Mekke`ye geldiklerinde: "İçinde günâh işlediğimiz elbiselerle tavaf yapmam uygun olmaz" diyerek, birilerinden emanet peştemal isterler bunu da bulamayınca çıplak olarak Ka`be`yi tavaf ederlerdi. Bunun üzerine Yüce Allah böyle buyurdu.Bu ayeti kerimenin iniş sebebi konusunda daha başka rivayetler de nakledilmiştir. Ancak tümünde ayeti kerimenin, cahiliye Araplarının Ka`be`yi çıplak olarak tavaf etmeleri üzerine indirildiğine dikkat çekilmekte ve bu minvalde birbirinden farklı olaylardan sözedilmektedir. Ayette süs ile kastedilen elbisedir.3.Yani namaza durduğunuzda veya mescide girişinizde avret yerlerinizi örtecek şekilde giyinin. Burada zinet (süs) ile kastedilen elbisedir. İbnu Abbas`tan rivayet edildiğine göre cahiliye Arapları Ka`be`yi çıplak olarak tavaf ettiklerinden bu uygulamanın Allah`ın emrine aykırı olduğunu bildirmek üzere bu ayet inmiştir. Ancak ayetin hükmü geneldir. Buradaki örtünme hükmü namaz, tavaf vs. gibi ibadet türünden olan bütün uygulamaları içine alır.  

Ziynet; maddi, manevi ve ahlakî anlamda insan hayatına zarafet ve güzellik katan ne varsa hepsini ifade eder. Yani Allah’a ibadet edilen yerlerde, bakımlı, temiz giyimli, ahlaklı, erdemli ve edepli olun. Nitekim abdest alma şartı da temizlik emrinin yerine getirilmesinin bir parçasıdır. Bu konuda ayrıca 7/28.ayetin açıklamalarına bakabilirsiniz.  

 İslâm dininde temizlik ve güzelliğe önem verilmiştir. İnsanların avret mahallerini örtecek derecede bir elbise giymeleri şarttır. Fakat israfa kaçmamak kaydıyla her müslümanın ibadet esnasında en güzel ve temiz elbisesini giymesi ise sünnettir.  

Abdullah bin Abbas’tan [radıyallahu anh] nakledilen rivâyete göre; Câhiliye döneminde müşrikler, Kâbe’yi çıplak olarak tavaf ediyorlardı. Bu âyet-i kerîme bununla ilgili olarak nâzil oldu.  

1- Allah'a boyun eğilen, saygı gösterilen yerde; mescitlerde 2- Özenli, bakımlı olun. Ahlaklı, erdemli, edepli, temiz ve güzel davranış sahibi olun. 3- Haddinizi aşıp, hakka tecavüz etmeyin.  

(1)“Hâlık-ı Rahîm (sonsuz merhamet sâhibi ve yaratıcı olan Allah), nev‘-i beşere (insanlığa) verdiği ni‘metlerin mukābilinde (karşılığında) şükür istiyor. İsraf ise şükre zıddır, ni‘mete karşı hasâretli bir istihfaftır (zararlı bir hafife almadır). İktisad ise, ni‘mete karşı ticâretli bir ihtiramdır (hürmettir). Evet iktisad hem bir şükr-i ma‘nevî, hem ni‘metlerde rahmet-i İlâhiyeye karşı bir hürmet, hem kat‘î bir sûrette sebeb-i bereket, hem bedene perhiz gibi bir medâr-ı sıhhat (sıhhat sebebi), hem ma‘nevî dilencilik zilletinden kurtaracak bir sebeb-i izzet, hem ni‘met içindeki lezzeti hissetmeye ve zâhiren lezzetsiz görünen ni‘metlerdeki lezzeti tatmaya kuvvetli bir sebebdir. İsrâf ise, mezkûr (bahsedilen) hikmetlere muhâlif olduğundan, vahîm (çok zararlı) netîceleri vardır.” (Lem‘alar, 19. Lem‘a, 146)Ayrıca bu âyet-i kerîmenin geniş bir îzâhı için, bakınız; (İktisad Risâlesi, Lem‘alar, 19. Lem‘a, 146-155)  

(*) Kureyş ve diğer birkaç soylu kabile dışındaki müşrikler, başlıca kutsal mekânlarını çıplak ziyaret eder; ziyaret dönemlerinde et, yağ, süt gibi değerli gıda maddelerini yemezler; diğerlerini ise çok az yerler ve bunun dinî bir vecîbe olduğuna inanırlardı (bk. Taberî, VIII, 159-163). Âyet bu bâtıl uygulamayı ilga etmekte, ibadet sırasında örtünme zorunluluğu getirmektedir; ayrıca haram olduğuna dair özel hüküm bulunmayan maddelerin yenilip içilmesine de –israfa kaçmamak şartıyla– izin vermektedir. Âyetin özel maksadı, kutsal mekânları çıplak vaziyette ziyaret veya tavaf etmeyi yasaklamaktır. Ancak bu durum, hükmün genel olduğu anlamını çıkarmaya mâni değildir. Nitekim bütün ilgili kaynaklarda âyetin gerek ibadet sırasında gerekse sair zamanlarda edep kurallarına uygun şekilde giyinmeyi farz kıldığı belirtilir. Kaynak: (Kur’an Yolu Tefsiri Cilt: 2 Sayfa: 518-519)  

[1] Veya namaz vaktinde, tavaf zamanında.[2] Avret yerini örten libasınızı giyin.  

10 Ziynet; her iki dünyada insan itibarını ve onurunu koruyan, ona yakışıksız ve pejmürde bir görünüş vermeyen bilakis onu güzelleştiren şey demektir (Lane III). Ragıp ziyneti üçe ayırır: Nefse ait ziynet (İlim, bilgi ve güzel inançlar vb.); Bedene ait ziynet (Güç, kuvvet, boy bos, giyim kuşam vb.); Harici ziynet (Mal, takı, servet, itibar, makam, mevki, evlat, vb.) Bkz. Müfredât. Bu ayet rivayete göre, bazı insanların “içinde günah işlediğimiz giysilerle tavaf edemeyiz” diyerek çırılçıplak tavaf etmeye başlamaları üzerine nazil olmuştur.  

Bu buyruk, ibadetlerde temiz ve güzel giyimli olmanın şart olduğunu göstermektedir.,Benzer mesaj: En’âm 6:141.  

1 Bu âyetten; dışarıya çıkarken olduğu gibi namazda ve tavafta setr-i avretin (örtülmesi gereken yerleri örtmenin) farz olduğu anlaşılmaktadır. Ancak örtünmede tıpkı yeme ve içmede olduğu gibi israf etmek, yani örtüyü bir cazibe ve övünme aracı haline getirmek haramdır.2 Cahiliye Arapları Kâbe’yi çıplak olarak tavaf ederler ve: “içerisinde Allah’a isyan ettiğimiz elbiselerimizle tavaf etmeyiz.” derlerdi. İbnu Abbas’tan: Cahiliye döneminde kadınlar Kâbe’yi çıplak olarak tavaf ederlerken, “kim beni tavaf ederken ayıplayabilir ki” derlerdi. Sonra avret yerlerine, şarab üstüne sinek konmuş gibi hafif bir şey örter ve: “Bu gün onun bir kısmı veya tamamı görünüyorsa da görünenini asla helal etmem” şeklinde şiir söylerdi. (Müslim) Ayrıca Araplar, hac zamanında etli yemek yemezler, hafif yiyeceklerle yetinirlerdi. (Kurtubî) Bu âyetin indiriliş sebebi, bu olaylardır.3 İsraf: Kelime anlamı, her hangi bir şeyde sınırı aşmak demektir. Terim olarak ise, insanın yaptığı her hangi bir işte veya malını harcamada sınırı aşması ve sahip olduğu nimetleri gereksiz ve aşırı tüketmesi demektir. Bu sınırın; Allah ve Rasûlü tarafından belirlenmesi gerekir. Buna göre; ölmeyecek kadar yemek bir zaruret, doyacak kadar yemek ise ihtiyaçtır. İslâm toplumunda ihtiyaçları öncelikle zaruretler tayin eder. İslâm, kaynaklarla ihtiyaçlar arasındaki ilişkileri, esasta israfın bertaraf edilmesi gereği açısından düzenler. İslâmî üretim tarzı, İslâm Devletine tabi olanların ihtiyaçlarını yeterli olarak karşılamak hedefine yöneliktir. Bu üretim tarzında ihtiyaç ilk sevk edici güçtür. Kapitalist sistemde ise tüketimin sevk edicisi üretimdir. Üretim yapıldığı için insanlar tüketmek durumundadır. Böylece Kapitalizmin tüketim hırsı sınırsız bir insan tipi meydana getirmiştir. İslâm, israf yasağı ile özel mülkiyet hakkına bir sınır getirmiş ve servet kimin olursa olsun, onda toplumun hakkı bulunduğu ilkesini benimseyerek, israfla bu hakkın yok edilmesine engel olmuştur.  

23 Lafzen, “süslerinizi (zîneh) takının”. Râğıb’a göre (Lane III, 1279 vd.’da da kaydedildiği gibi), zîneh sözcüğünün asıl anlamı: “... ister bu dünyada, ister öteki dünyada olsun, insanın itibar ve onuruna gölge düşürmeyen, ona yakışıksız, pejmürde bir görünüş vermeyen [tersine onu güzelleştiren, yalınlaştıran] şey”. Demek ki terim, sözcüğün hem cismanî hem de ahlakî çağrışımları içinde, güzel olan şeyi ifade ediyor.  

[1177] Zînet, bilgi gibi soyut, ahlâk gibi mânevi, takı ve elbise gibi maddî, boy-pos gibi bedenî olmak üzere, insan hayatına zarafet, letafet ve güzellik katan her şeydir (Râğıb). Görkem ve gösteriş, süslenip püslenmek de zînettir (Bkz: 28:79). Bir sonraki âyet, yiyecek ve içeceklerin de zînet kapsamına dahil edileceğinin delilidir. Âyet, mescide girerken açık saçık veya şeffaf kıyafetlerle değil, mazbut ve başkalarının huşuunu ihlal etmeyecek kıyafetlerle girme emri olarak anlaşılmıştır.  

(Bazı ümmetlerde, dünyayı terk etmek, nefislerine leziz yiyecek ve içecekleri haram kılmak, kısırlaşmak, çul giymek gibi kötü adetler vardır)  

Edep yerlerini örtmek (setr-i avret) her zaman olduğu gibi, özellikle namaz, tavaf gibi ibadetlerde farzdır. Fakat israf etmemek şartı ile, her Müslümanın ibadet esnasında en güzel ve temiz elbisesini giymesi sünnettir. Cemaat ile olsun, camide oturuşta olsun edep, vakar, ağırbaşlılık da bu zinet ve güzel sûret cümlesindendir. Nitekim önceki âyetlerde geçen “yüzleri kıbleye döndürme” emrinde de bu intizama işaret vardır. Aynı zamanda, âyetin işaretinden şu da anlaşılır ki cami ve civarları, bir İslâm şehrinin teşkilatında, güzellik bakımından, en güzel ve merkezî noktalarda yer almalıdır. Bununla beraber mescitlerin asıl süsü, oraların ibadetle şenlendirilmesi ve ibadet eden müminlerin hal ve davranışlarıdır.  

(6) Her mescidde, her namazda, her tavafta temiz ve güzel elbiselerinizi giyin. 27’nci âyette elbisenin örtünmeden ilerideki bir işlevi süs olarak sayıldıktan sonra, mescidlerde ve namazlarda sadece örtünme emriyle yetinilmemiş; güzellikle örtünmek ve güzelleşmek emredilmiştir. Allah’ın en güzel bir nimetinin takınılacağı yerin en güzeli de, herhalde Onun huzuru olmalıdır.  

1013 Beautiful apparel: zinah: adornments or apparel for beautiful living: construed to mean not only clothes that add grace to the wearer, but toilet and cleanliness, attention to hair, and other small personal details which no selfrespecting man or woman ought to neglect when going solemnly even before a great human dignitary, if only out of respect for the dignity of the occasion. How much more important it is to attend to these details when we solemnly apply our minds to the Presence of Allah. But the caution against excess applies: men must not go to prayer in silks or ornaments appropriate to women. Similarly sober food, good and wholesome, is not to be divorced from offices of religion; only the caution against excess applies strictly. A dirty, unkept, slovenly Faqir could not claim sanctity in Islam. (R).