A'râf Sûresi 156. Ayet Meali

bk. Kur’an-ı Kerim, 6/54; 40/7.  

[141] Velî kavramı hakkında geniş bilgi için bk. Bayraklı, KUR’ÂN TEFSÎRİ, VII, 342-345.  

Zekat'ın önemi vurgulanıyor. Zekatın miktarı 2:219; 17:26, 29 ayetlerinde, ne zaman verileceği 6:141, kimlere verileceği 2:215, nasıl verileceği 2:274; 13:22; 16:26-29, ve niçin verileceği de 30:39 ayetlerinde bildirilir.  

* Peygamberler, ismet (günahsızlık) sıfatına sahiptirler. Hayatlarının hiçbir döneminde (çocukluk, gençlik, peygamberlik öncesi veya peygamberlik vazifesini yaparken) küçük-büyük, gizli-açık hiçbir günaha meyletmezler, her daim ilâhî koruma altındadırlar. * “Zelle”; Peygamberlerden bir kasıt olmaksızın, unutarak ya da yanılarak meydana gelen, evlayı terk kabilinden, makamlarına uygun düşmeyen söz veya davranış.  

1- Azabı gerektirecek “şey”ler yapana azap ederim; bağışlanmayı gerektirecek “şey”ler yapanı bağışlarım. Azabı hak edeni azaplandırır, bağışlanmayı hak edeni bağışlarım. 2- Korunma; Allah'ın buyruklarına içtenlikle uyarak; o buyruklarla, kötü ve zararlı şeylere karşı kendisini korumaya, güvenceye alan. 3- Zekâtın esas anlamı “arınma”, “arındırma,” ”arınmaktır.” Ayette geçen “zekâtı vermek” sözcüğü, malın zekâtı/arınması değil, bir terkip olarak, arınmış, temizlenmiş, arı duru hale gelmiş bir benlikle Allah'ın emirlerine tabi olmak, demektir.  

(*) Allah’ın rahmetinin “kuşatmasının” di’li geçmiş zamanla ifâde edilmesi, Rahmetin asıl olduğunu, Dünyada Müslüman-inkârcı, ayırımı yapmadan herkesi kapsadığını ve kapsayacağını göstermektedir. Çünkü her şey yaratılışından itibaren, mutlaka Allah’ın rahmetinden nasibini hiçbir ayırım yapılmadan almıştır. Zira Allah’ın onu yaratmaya layık görmesi, sıhhat ve rızık vermesi, yaşatmaya devam ettirmesi, îman-inkâr noktasında serbest bırakması ve hemen helâk edivermemesi gibi şeyler, hep Allah’ın Rahman sıfatının bir tecellisi olan rahmetidir… (M. Türk Meal Açıklaması)  

Bu ayet Bakara 2:201. ayetle birlikte okunmalıdır.,Bu cümle En‘âm 6:12, 54 ve 147 ile okunmalıdır.  

1 “Azabın isabetinin” geniş zamanla ifâde edilmesi; Rahmetin asıl olup, azabın asıl olmadığını ve azabın, ancak hak edilirse verileceğini göstermektedir.2 Allah’ın rahmetinin “kuşatmasının” di’li geçmiş zamanla ifâde edilmesi, Rahmetin asıl olduğunu, Dünyada Müslüman-kâfir, ayırımı yapmadan herkesi kapsadığını ve kapsayacağını göstermektedir. Çünkü her şey yaratılışından itibaren, mutlaka Allah’ın rahmetinden nasibini hiçbir ayırım yapılmadan almıştır. Zîrâ Allah’ın onu yaratmaya layık görmesi, sıhhat ve rızık vermesi, yaşatmaya devam ettirmesi, îman-küfür noktasında serbest bırakması ve hemen helâk edivermemesi gibi şeyler, hep Allah’ın Rahman sıfatının bir tecellisi olan rahmetidir. Ancak Allah dilediği kullarına rahmetini artırdığı gibi, dilediklerine de azap edebilir. Allah âyetin sonundaki ve devamındaki özellikleri taşıyan kullarına ise, âhirette Rahim sıfatının tecellisi olarak mutlaka rahmetini ayrıca vereceğinin sözünü vermektedir. Aynı konu ile ilgili olarak Bk. (En’am: 12, 54)  

123 Karş. 6:12 (ve ilgili 10. not) ve keza 6:54.  

[1268] İniş zamanı tartışmalı olan Müzzemmil 20’yi görmezden gelirsek, Kur’an’ın iniş sürecinde muhtemelen zekâtın ilk geçtiği yer burasıdır. Zekâ kökü, “çoğalan, üreyen, artma potansiyeline sahip olan” anlamına gelir. Zekâtın lügat mânası ‘ekonomik’ değil ‘ahlâkî’dir: Salah (kurtuluş, yetkin olmak). Aynı kelimenin türevi olan tezkiye “övgüye değer kılmak, saflaştırarak yüceltmek” anlamına gelir (Lisân). Şer’î anlamıyla zekât, bu âyetlerin indiği Mekke yıllarında henüz kavramlaşmamıştı. Burada değil ama, hepsi de Mekkî sûrelerde yer alan 73:20; 19:31; 27:3 ve 31:4 gibi zekât’ın namazla birlikte anıldığı âyetler de bu gerçeği değiştirmez. Esasen zekât kavramının vahiy sürecindeki anlam seyri, sadece kazancı paylaşarak artıp arınmayı değil, aynı zamanda hak edilmemiş olan ve emeğe saygıyı yok eden bazı gelir kalemlerinden daha baştan vazgeçmeyi de ifade eder. Mamafih zekât terimi, sonradan kazandığı şer’î anlamda olduğu gibi doğrudan “muhtaç kimseler yararına karşılıksız mal çıkarmayı” değil, bu araç-eylemle kazanılması umulan nihaî amaca işaret etmektedir. “İçten gelerek vermek” anlamındaki îtâ ile birlikte Kur’an icazının bir boyutu olan eksiltili dilin muhteşem bir örneğiyle karşı karşıya olduğumuz anlaşılmaktadır. Çevirimiz, icaz gereği sıkıştırılmış olan bu ifadenin açılımıdır (Îtâ için bkz: 92:18, not 14).  

[1] Mûsâ 'aleyhisselâm kıssası ber-tafsîl "Tâhâ" sûresinde gelecekdir.  

[*] كتب kelimesi yazmaktır. Allah bir ayetinde şöyle buyuyor. "Yeryüzünde veya kendinizde meydana gelen bir tek olay yoktur ki onu, ayrı bir varlık olarak yaratmamızın öncesinde bir deftere kaydedilmiş olmasın. Bu, Allah'a göre kolaydır." (Hadid 57/22) Burada yaratma olayından önce Allahın yazı ile kayıt altına aldığını belirtir. Allah sürekli yaratma halinde olduğunu bize bildiriyor. "Göklerde ve yerde ne varsa hepsi, isteklerini O'na sunarlar. O, her an yaratma halindedir." (Rahman 55/29) İyilik sahibi olmamız için Rabbimiz bize de iyilik yaz diye dua etmemizi tavsiye eder.  

1125 Allah's mercy is in and for all things. All nature subserves a common purpose, which is for the good of all His creatures. Our faculties and our understandings are all instances of His grace and mercy. Each unit or factor among His creatures benefits from the others and receives them as Allah's mercy to itself; and in its turn, each contributes to the benefit of the others and is thus an instance of Allah's mercy to them. His mercy is universal and all-pervasive; while His justice and punishment are reserved for those who swerve from His plan and (to use a medieval juridicial formula) go out of His Peace. 1126 The personal grace and mercy— and their opposite—are referred to the singular pronoun "I", while the impersonal Law, by which Allah's Signs operate in His universe, is referred to the plural pronoun of authority and dignity, "We".