En'âm Sûresi 155. Ayet Meali

Bkz. 2/2, 3/103, 5/16 ve dipnotu, 10/57, 14/1, 21/10“Allah’ın rahmetinin tecelli etmesi”, insanın Kur’an’la olan ilişkisine ve Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşamasına bağlanıyor. Kur’an bir hayat kitabı olarak insanların hayatını dizayn ederse vazifesini yapar ve bereketli olur. İnsanlar da Kur’an’ı anlar, hayatlarına müdahale ettirir ve onunla yoldaş olursa ancak o şekilde onun feyzinden istifade ederler. Kur’an’ı anlamadan sadece lafzından okumanın yani lafız tekrar yapmanın rahmetin tecellisine bir katkısı olmaz.Çünkü o, anlaşılmak ve hayatları insanca yaşamanın formülleriyle dizayn etmek için gelmiştir. İnsan önüne konan lezzetli bir yemeğe sadece bakıp dursa ve onun doyurucu olduğuna da inansa doyabilir mi? Elbette ki hayır. Doyması için onu midesine indirmesi lazım. Kur’an’ın bir rahmet kaynağı olduğunu bilmek ve onun doğru yolu gösteren ve cennete ulaştıran bir rehber olduğuna inanmak yetmez. Ondaki açık mesajları içselleştirerek onun getirdiği manevi ve ahlaki disipline uymak, daha özet bir ifade ile onunla yaşayarak onun isteklerine göre hayatı dizayn etmek gerekir.  

 Tevrat ve İncil Arapça olmayan dillerde indikleri için, Araplar bu durumu bahane ederek «biz onların dillerinden anlamıyoruz, dolayısıyla onlardaki bilgilere vâkıf değiliz» diyebilirlerdi. İşte Cenab-ı Hakk’ın son Peygamber’e Kur’an’ı Arapça olarak indirmesinin sebeplerinden biri Kur’an için de böyle demelerini önlemektir. 156 ve 157. âyetler bu hususu açıklamaktadır.  

(*) “Allah’ın rahmetinin tecelli etmesi”, insanın Kur’an’la olan ilişkisine ve Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle yaşamasına bağlanıyor. Kur’an bir hayat kitabı olarak insanların hayatını dizâyn ederse vazifesini yapar ve bereketli olur. İnsanlar da Kur’an’ı anlar, hayatlarına müdahale ettirir ve onunla yoldaş olursa ancak o şekilde onun feyzinden istifade ederler. Kur’an’ı anlamadan sadece lafzından okumanın yani lafız tekrar yapmanın rahmetin tecellisine bir katkısı olmaz. Çünkü o, anlaşılmak ve hayatları insanca yaşamanın formülleriyle dizâyn etmek için gelmiştir. İnsan önüne konan lezzetli bir yemeğe sadece bakıp dursa ve onun doyurucu olduğuna da inansa doyabilir mi? Elbette ki hayır. Doyması için onu midesine indirmesi lazım. Kur’an’ın bir rahmet kaynağı olduğunu bilmek ve onun doğru yolu gösteren ve cennete ulaştıran bir rehber olduğuna inanmak yetmez. Ondaki açık mesajları içselleştirerek onun getirdiği manevi ve ahlaki disipline uymak, daha özet bir ifade ile onunla yaşayarak onun isteklerine göre hayatı dizâyn etmek gerekir. (C. Külünkoğlu Meali 155. Ayet Açıklaması)  

[Muttakî] olmak için [furkân] olan Kur’an’a tâbi olmak gerekmektedir. Eğer bu başarılırsa, Enfâl 8:29’a göre Yüce Allah bu kişilere bir [furkân] ikram edecektir. [Muttakî] olmanın dünya hayatındaki en önemli sonuçlarından birisi [furkân] sahibi olmaktır ki özellikle dinî konularda doğru ve yanlışın ayırt edilebilmesine imkân veren bu muhteşem değer, hayata anlamını kazandıran en kıymetli ödüllerden biri, belki de birincisidir. Din adına neyin doğru neyin yanlış olduğunun karmakarışık olduğu ve her kafadan bir sesin çıktığı bir ortamda dinî konularda yanlışlara karşı doğruyu belirleyebilme gücü tarifi imkânsız bir değerdir. Bu nedenledir ki Kur’an’a tabi olup takvâlı yani duyarlı olabilmenin sonucu bir [furkân] ile buluşturulmaktır. Böyle bir hayat her müslüman için gereklidir.  

1 Bu âyetteki hitâp, kendilerine kitap verilen ve verilmeyen tüm kâfirlerin, ancak Kur’an’a uydukları zaman Allah’ın rahmetine kavuşabileceklerinin açık ifâdesidir. Ayrıca bu âyetten; Tevrât ve İncil olduğu söylenen kitapların, gerçekle hiçbir ilgilerinin olmadığı da açıkça anlaşılmaktadır.