Alak Sûresi 9. Ayet Meali

Nehyeden Ebu-Cehl'dir.  

Ebu Cehil, “Andolsun, eğer Muhammed’in namaz kıldığını görürsem onun boynunu ezeceğim” demiş ve bir gün bu dediğini yapmaya kalkışmıştı. Fakat Hz. Peygamberin yanına geldiğinde düşündüğünü gerçekleştiremeden titreyerek korkuyla kaçmıştı. Âyetler, bu olaya ve Hz. Peygamber’in ilâhî koruma altında olduğuna işaret etmektedir.  

 Bu âyetler, Peygamberimize namaz kılarken sataşan Ebu Cehil hakkında inmiştir. O ve benzerleri hakkında 11 ve 12. âyetteki şekilde buyurulmaktadır.  

[8] Men'eden Ebucehil, namaz kılan da Peygamberimiz aleyhissalâtü vesselâmdır.  

6 Ebu Cehil, “Eğer Muhammed’i namaz kılarken görürsem, andolsun onun boynunu ezeceğim” demiştir. Bir gün Hz. Peygamber’i namaz kılarken görünce yanına yaklaşmış, ancak düşündüğünü gerçekleştirememiştir. Titreyerek korkuyla kaçmıştır. Ayetler bu olaya işaret etmektedir.  

Burada ibadete duran, ibadetle meşgul olanların hiçbir şekilde engellenmemesi gerektiğine dikkat çekilmektedir.  

1 Müfessirlerin ittifakıyla buradaki namaz kılan kul, Peygamber Efendimiz, onu engelleyen de Ebû Cehil’dir. O, “Peygamberimizi namaz kılarken görürse boynunu çiğneyip, yüzünü sürteceğine” dâir putları üzerine yemin eder ve dediğini yapmak için, Efendimiz namaz kılarken yanına varır. Fakat aniden arkasına dönüp korkarak çekilir ve: “onunla benim aramda ateşten bir hendek ve bir takım kanatlar vardı.” der. Efendimiz de: “Eğer bana yaklaşsaydı melekler onu parçalardı” buyurur. (Ahmed, Müslim, Neseî)  

[5809] Bu ve devamındaki âyet Kur’an’daki hitap zamirlerinin tümünü Allah Rasûlü’ne has kılmanın yanlışlığını gösterir. Zira namazı engellenen kul zaten Allah Rasûlü’dür. O halde “Baksana” denilince dönüp bakması gerekenler, her çağda Kur’an’a muhatap olanlardır.  

[2] Ebû Cehil "Eğer Muhammed'i namâz kılarken görsem boynuna basardım" dimişdi. Bir gün Rasûl-i Ekrem efendimizin namâz kılmakda oldığı haber virilince mel'ûn koşarak gitdi fakat Fahr-i Risâletin yanına sokulamayarak geri çekildi. "Ne içün çekildin" didiklerinde Muhammed'le aramızda içi ateş dolu bir hendek ve kanadlarını germiş gâyet cesîm kuşlar gördüm" cevâbını virdi.  

6210 The words, may be applied generally to perverse humanity, which seeks not only to rebel against Allah's Law, but also to prevent others from following it. There may however be a reference here to Abu Jahl, an inveterate enemy of Islam, who used, in its early days, to insult and persecute the Prophet and those who followed his teaching. He used, in particular, to use shameful methods to prevent the Prophet from going to the Ka'bah for devotions, and forbid any who came under his influence, from offering prayers or performing devotions. He was arrogant and purse-proud and met his end in the battle of Badr.